Sońǵy sóz

Men ishteı tik­sinip: «Oıpyr-aı, bu shal maǵan bulaı dep meıirlenbeýshi edi ǵoı! Bu­nysy nesi?!» dep, sekemdendim. Sekem­dengen ústine sekemdendim. Ol buzylǵan patefondaı sarnaı berdi. Álgi sózdi qaıtalaı berdi. Men, aqy­ry, bir nárseni uqtym. Bu kisiniń bul baqyldasý sózi ekenin uqtym. Baqyldasý kerek ekenin uqtym.

– Ábe! – dedim, qolyn qysyp. Ol sonda da «aınalaıyndy» toqtatar emes.

– Ábe! – dedim, taǵy. – Azdy-kópti jarty ǵasyrdaı aǵa-ini bolyppyz.

О́mir degen oıqy-shoıqy nárse ǵoı. Birde bolmasa birde kóńilińizge tıip renjitken bolsam, keshirińiz!!! – dedim.

Ol meni esitti me, esitpedi me, bil­meımin. «Aınalaıyndy» qaıtalaı berdi. Qaıtalaı berdi. Jarty saǵat­taı qaıtalady. Men qoshtasýǵa yńǵaı­landym. Sonda ol:

– Áı! – dedi, maǵan kóz qıyǵyn salyp. – Úmitim bar! Úmitim bar! – dedi.

– Aýmın! Aıtqanyńyz kelsin Ábeke!! Aıyǵyp ketińiz!!! – dedim.

Basyn súıep jastyǵyna jatqyz­dyq. Osylaı qoshtastyq. Ol tesilip qarap qala berdi. Osylaı qoshtastyq. Aqpannyń besi kúni tańerteń kelini Aıgerimnen habar keldi. «Ata dúnıe­den ótti» degen. Biz sonda túsindik. Sóı­lesýge tili kelmeı jatyp abyz­dyń sońǵy sózi nege «aınalaıyn!» bol­ǵanyn túsindik. Bul sóz, eki dúnıeniń arasynda jatqan Ábeniń biz arqyly alys-jaqyn aǵaıynǵa, halqyna degen amanaty, sońǵy sózi ekenin sonda túsindik. Qurmetti aǵaıyn! Ábe sizderdiń bárińizge «aınalaıyn!» dep ótti ómirden. Júregi halqyna degen mahabbatqa tolyp ótti. Alla aǵamyzdy aldynan jarylqasyn!

Smaǵul ELÝBAI